maandag 16 november 2015

Praten over Parijs met je kinderen

Er is al zoveel over gezegd en geschreven. Het is verschrikkelijk wat er gebeurd is, geen twijfel mogelijk. Het beheerst al dagen het nieuws en ieders gedachten.
En het is aan ieder voor zich hoe ze hier mee omgaan. Zo zie je veel steunbetuigingen op social media voorbij komen. Daar doe ik zelf niet echt aan mee. Want eigenlijk wil ik er niet teveel over nadenken, dan verlies ik echt alle vertrouwen in de goedheid van de wereld.

En ook heb ik er bewust niets over verteld tegen mijn zoontjes. Twee en vier jaar vind ik gewoon te jong om te confronteren met de gruwelijkheden van de volwassen wereld.
Maar wat schets mijn verbazing? Ik krijg vanmiddag rond half drie een mailtje van de basisschool van J. Dat ze dus in alle klassen er aandacht aan besteed hebben en meegedaan met de minuut stilte om 12 uur. Óók in de kleuterklassen.

Dat had ik nou eigenlijk liever van tevoren geweten. Achteraf valt het me een beetje rouw op mijn dak. Ben ik over beschermend? Ik weet het niet. Maar ik had toch wel graag geweten wat er hierover aan mijn kind verteld wordt. Na school probeerde ik het aan J te vragen, maar je weet hoe het gaat met vierjarigen: die laten niet veel los. Hij zei wel dat de juf verteld had over hele gemene meneren in Frankrijk die mensen hadden doodgeschoten.

En dat is dus gewoon iets waar ik niet wil dat mijn kleine man aan hoeft te denken. Zijn enige zorg zou nu moeten zijn: Wat krijg ik van Sinterklaas.
Ik krijg nu het gevoel dat het mij opgedrongen wordt. Dat ik erover MOET praten met mijn jonge kind. En dat wil ik niet. Is dat zo vreemd?

Gisteren kwam ik op mijn facebook-feed een goede link tegen. Toen dacht ik nog niet dat ik hem nodig zou hebben.
Op Mijn Gouden Traan staat een goed stuk met tips om over parijs te praten met je kind. Een aantal goede tips voor dit lastige gesprek (wat ik dus duidelijk liever niet zou voeren. maar dat geld voor iedereen denk ik......)


Geen opmerkingen:

Een reactie posten