dinsdag 27 oktober 2015

Met de bus naar de oogarts

Mijn jongste zoon draagt een bril. En omdat de opticien niet kan/mag meten bij zulke jonge kinderen, moeten wij ongeveer 1 keer per drie maanden voor controle naar de oogarts in een andere stad.
Normaal was dit niet zo'n probleem. Met de auto is het een ritje van 20 minuten. Snel en makkelijk. Maar we hebben nu dus geen auto, en dan wordt het een heel ander verhaal.

Het begon voor mij ongeveer een week van tevoren. Via internet opzoeken of de reis een beetje te doen is qua overstappen en aansluitingen. 20 minuten wachten op een winderige busstation met een peuter en een kleuter? Liever niet. Of een kwartier lopen vanaf de bushalte naar de bestemming? Nee, dat wordt het ook niet.
Gelukkig was het wel te doen. 1 keer overstappen, niet lang wachten en een halte voor de deur van het ziekenhuis.

Stap twee is een kaartje kopen. Kon je 'vroeger' nog bij de buschauffeur een strippenkaart kopen als je hem nodig had, nu moet je van tevoren al het besef hebben om een ov chipkaart te kopen en die op te laden.
Mijn OV die ik enkele jaren geleden nodig had voor mijn werk was nog geldig, en er stond zelfs nog saldo op. Vriendje X heeft officieel een studentenOV, maar die is kapot en de nieuwe is nooit binnengekomen. Dus voor hem, en voor kleuter J moest ik een chipkaart kopen. En opladen met voldoende saldo om 4 keer het starttarief en 4 keer de busrit af te kunnen halen. En dat was in ons geval dus een bedrag van 18 euro per persoon.
Gelukkig mag peuter B nog gratis mee, want ik vind het een duur geintje....

Stap drie is dan de busrit. Toen we de afspraak maakte, hadden we nog een auto. En dan is 9.10 niet zo'n probleem. Maar met de bus in de spits met twee kleine kinderen?
Eens maar nooit meer.
Slechts 1 zitplek, net genoeg voor twee kleine kontjes. En een heel gangpad vol met mensen die geen plek meer hadden. Tel daarbij op twee kleine kontjes die niet stil willen zitten en het liefst de hele bus door zouden rennen, en je hebt een niet zo fijn busritje.

Omdat ik me tijdens de rit zorgen begon te maken of er wel genoeg saldo op de kaarten stond, heb ik ze bij de overstap op het station nog maar extra opgeladen. Nog eens 10 euro per persoon afgerekend. Duur geintje, maar dat zei ik al.
De tweede bus was gelukkig niet zo druk, en konden we alle vier zitten. Maar dan is de verleiding om de bus door te rennen natuurlijk nog veel groter, dus ik ben bezig geweest om de kinderen af te leiden. Terwijl zij nog bomvol energie zaten, begon ik nu wel moe te worden.

Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen wachtte ons de volgende verrassing: de afspraak die we hadden was op een ándere locatie van het ziekenhuis. Waar we dus nooit meer op tijd zouden kunnen zijn, dat snap je wel.
Een geluk bij een ongeluk dat er een andere oogarts aanwezig was die nog tijd had voor de controle van ons ventje. Maar helaas was er met deze dame niet zo'n klik. Misschien kwam het door alle indrukken van de busreis, maar B deed niet zo goed zijn best met de oefeningetjes.
En daardoor heb ik eigenlijk niet veel vertrouwen in het oordeel van deze arts. De vaste arts zegt namelijk altijd dat B een goede ontwikkeling heeft, dat de bril goed helpt. En deze arts zegt 'ineens' dat hij een oog af moet gaan plakken.....

Na twintig minuten waren we al weer klaar. Daar ben je dan ruim een uur voor onderweg geweest. En toen moesten we nog de terugreis!
Deze ging veel makkelijker eigenlijk. Vanwege de herfstvakantie mochten kinderen van 4 tot 12 gratis reizen buiten de spits. Als ik dat had geweten had ik het kaartje van J niet zoveel opgeladen.
De bus was een stuk leger, en de aansluiting was maar vijf minuten wachten. Maar het kleine stukje lopen van de bushalte naar huis was teveel voor B. Op de schouders van pappa is hij naar huis gegaan, en nu ligt hij al 2 uur te slapen.


We vertrokken om half 8. We hadden om 10 voor 8 de bus. Om 9 uur waren we op bestemming. Na de controle en een hapje eten hadden we de bus om 10 over 10 terug. Om half 12 stapten we weer ons huis binnen. Kortom: 4 uur weggeweest voor een doktersbezoekje van 20 minuten.


Eigenlijk heb ik hier maar 1 conclusie uit: ik wil een auto!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten